Berichten

Aan alle ouders

Zo, de eerste dag thuisscholing zit er weer op.

Veel van ons hebben nu een dubbele baan;

je eigen werk en de baan van leraar/ pedagogisch medewerker, tegelijk.

En je raadt en voelt het al, dat kan helemaal niet.

Je aandacht kan maar op 1 plek tegelijk zijn,

dus hoe kijk je terug op vandaag?

Hoe zat het met je timemanagement, je tijdsplanning en indeling?

Hoe zat het met je pauzes, je rust en verwerkingsmomenten?

Ben je continue aan het switchen geweest, zodat je aan niks echt toekwam?

Of was je voorbereid, proactief en deed je tussendoor aan zelfzorg?

Realiseer je dat wat er nu van je gevraagd wordt, voor iedereen anders is.

De 1 rolt er redelijk fluitend doorheen en kan dingen makkelijker loslaten,

de ander probeert toch alle ballen in de lucht te houden en voelt dat ook.

De cruciale vraag is; hoe is het nu met jou? Na vandaag?

Wat ging er goed en wat vraagt nog wat aandacht en voorbereiding?

En wat heb jij nodig om deze komende weken weer redelijk goed door te komen?

Durf dit te (h)erkennen bij jezelf, durf te vragen en durf grenzen aan te geven.

Bij jezelf, bij de kinderen, bij je werk. Geef jezelf toestemming.

De uitkomst die er dan is, is goed en goed genoeg. Punt.

Niemand heeft er iets aan als je gestresst wordt, jij niet,

je werkgever niet, je kinderen niet.

Dus maak een goede afspraak met je werkgever,

en als dat lastig blijkt, geeft jezelf toestemming om te doen wat nodig is,

zodat jij het volhoudt en het ook nog enigszins gezellig is.

Daar is iedereen bij gebaat, jij hebt de regie en jij kunt de keuzes maken.

Ook als lijkt dat op het eerste gezicht niet zo.

Succes! Je kan het! We kunnen het!

 

, ,

Innerlijk kompas

De Sint is het land uit en Kerst staat voor de deur.

Hoe sta jij erin deze december? Jammer dat alles anders is, of geeft het ook rust en ruimte?

In klein gezelschap de feestdagen vieren, met oprechte aandacht voor elkaar.

De paar mensen die je dan ziet, durf je die Echte vragen te stellen?

Hoe gaat het met je? En dan Echt naar het antwoord luisteren?

‘Waar werd je blij van het afgelopen jaar?’

‘Waar was je bang voor?’ en ‘Waar ben je bang voor?’

‘Als 2021  je laatste jaar zou zijn, hoe zou je dat jaar dan besteden?’

‘Waar hoop je op en wat zou je anders willen?’

‘Wat ga je precies anders doen en wanneer begin je daar mee?’

In plaats van de aandacht naar buiten te richten, op wat anderen zullen denken,

durf je nu te vertrouwen op je intuïtie, op je innerlijke kompas?

Te voelen wat er in je leeft en dit de ruimte te geven?

En je uit te spreken? Naar degene die je lief zijn?

– Forien –

 

,

Goed Genoeg

Is het goed genoeg? Wat je doet, wat je maakt, wat je hebt, wat je leeft? De meeste mensen voelen ergens dat het niet goed genoeg is. Niet op individuele schaal, niet op collectieve schaal, niet op mondiale schaal.

Wat als we beginnen te ervaren dat het wel goed genoeg is? Dat je elke gedachte die deze ervaring ondermijnt, loslaat en niet ingaat op de inhoud? Wat blijft er dan over? Een experiment.

Vandaag. Nu. De komende 10 minuten (want langer dan dat kunnen de meeste mensen de aandacht niet vasthouden bij deze oefening, probeer maar eens). Het eerste wat je tegenkomt dat niet goed genoeg is, gaan herkennen.

De koffie die niet lekker smaakt, het weer als je naar buiten kijkt, de klus die je nog moet afmaken, dat je naar de wc moet maar geen zin hebt om te gaan, wat dan ook.

Opmerken, herkennen, erkennen en dan verzachten. Het is wel goed genoeg. Deze gedachte toelaten. Wat ervaar je, als dit wel goed genoeg zou zijn? Voel je iets van ontspanning, rust? Een begin van ruimte ervaren en helderheid? Of ervaar je nu juist de spanning en onvrede?

Hoe het ook zij, hier heb je iets te doen. Als je rust en ruimte merkt, kun je het experiment herhalen. Als je juist meer spanning voelt, kun je het experiment herhalen. Om te ervaren hoe iets voor je is en dan te verzachten. Tevreden met het moment, precies zoals het nu is.

Goed genoeg.

, ,

Eenzaam

Het raakt me. In het NRC van afgelopen zaterdag lees ik een column van iemand die de politiek nauwgezet volgt en daar iets van vindt. Hij uit zijn gevoel, zijn persoonlijk ervaren op dit moment. Hij realiseert zich, hardop in het NRC, dat hij zich eenzaam voelt. En dat een goudvis wellicht zal helpen, om het geheel een luchtige draai te geven. Maar de ondertoon is voelbaar.Hij schrijft niet alleen een column, dit is echt.

Normaal is deze man druk, bezig en heeft belangrijke dingen te doen. Hij is onderweg, heeft besprekingen en ontmoet mensen. Hij beschrijft zijn proces tijdens de eerste lockdown, de versoepelingen, de zomer en nu de tweede lockdown. En hij voelt de eenzaamheid nu er niets meer te ‘doen’ valt. Hoe moet hij zichzelf nog gaan afleiden? Hij denkt aan een goudvis.

Want via een Amsterdamse site tegen eenzaamheid komt hij niet verder. Nadat hij had besloten zich niet te schamen voor eenzaamheid, aangezien 40% van de Nederlanders er al voor de Corona crisis last van had, zocht hij een oplossing. De site bleek veel gedoe en toen hij zich wilde aanmelden bestond de pagina niet meer. En kwam hij terug op de goudvis.

Mijn punt is, wat als we niet meer de aandacht naar buiten, maar naar binnen gaan richten? Om te voelen hoe eenzaamheid en afgesnedenheid aanvoelt en vervolgens de aandacht te richten op de veerkracht in jezelf, ook al is het nog maar een heel klein beetje? Kun je je realiseren, ten diepste, dan je niet alleen bent? Dat terwijl je thuis, in je eentje, niet weet wat je moet ‘doen’, ook kunt besluiten om gewoon alleen maar te ‘zijn’? Dat je niets hoeft te doen om wat dan ook op te lossen?

En dat je vanuit die rust en ruimte, vanuit het aanvaarden van hoe het is, en niet streven dat het anders is. Vanuit het loslaten van je verwachtingen en vertrouwen dat ook dit weer voorbij gaat en je het kunt dragen. Met geduld voor jezelf en voor iedereen om je heen en niet oordelend kijkt naar wat er nu gebeurt. Naar je eigen proces, naar alle neigingen die naar boven komen, treuren, somberen, eten, shoppen, alles om jezelf af te leiden en bezig te houden.

Als je jezelf zo kunt zien, zo bezig kunt zien, met alle worstelingen in jezelf, met je omgeving zoals die is, wat zou dat opleveren? Je zou het beter kunnen relativeren, zonder te bagatelliseren. Je zou mild naar jezelf en anderen kunnen zijn, omdat niemand kiest voor de situatie zoals die nu is. Je zou je realiseren dat de enige die ervoor kan kiezen om de situatie op een andere manier te zien, jij zelf bent.

En daar zit potentiële verandering. In hoe je de situatie beleeft, wat het je brengt en wat jij anderen kunt brengen. De keuze om de situatie anders te ervaren. Het verandert de situatie niet, maar wel hoe je ermee omgaat en wat voor energie dit oplevert, positieve of negatieve. En wat je vervolgens uitstraalt naar anderen en die weer naar anderen. Jij kunt een verschil maken voor jezelf en voor de mensen om je heen. Vertrouw daarop. Vertrouw op jezelf. Want die potentie zit in jou, welke richting kies je?

, ,

* Doen & Zijn *

Vaak zijn mensen onderweg. Ergens heen. Om iets te doen. Of iets te bereiken. Of iets te behalen. Ook nu. Nu je dit leest. Wat herken je hiervan? Op welke gebieden? Werk? Prive? Familie? Sport? Hobby?

Dit geeft niet zelden stress en een opgejaagd gevoel. Er moet nog zoveel af. Je komt daar maar niet aan toe. Dit klusje staat nog op je ‘to do’ lijstje. Wanneer heb je daar nou eens tijd voor?

Vertragen. Al is het maar een seconde. Doe de dingen die je moet doen, maar dan met 1 sec. vertraagtijd. In plaats van onderweg zijn in ‘doe-modus’, kun je ook onderweg zijn in ‘zijn-modus’. Voel je adem, waar zit ie? Hoog of laag? En vertraag dan.

Je zit niet meer in de 5e of 6e versnelling, maar je bent teruggeschakeld naar 3, of zelfs 2. Ze zeggen wel ‘de reis is belangrijker dan het doel’. Als je het doel al behaald, hoe heb je dan de reis ervaren? We hebben alleen maar nu. Een heleboel keer ‘nu’ achter elkaar is de reis.

Hoe voel je je nu? En wat ga je nu doen? En nog belangrijker, hoe ga je nu doen? Of denk je, ‘maar nu even niet..’? Realiseer je dat je nooit weet wanneer je laatste nu is. Wat je doet met die bewustwording, is nu de vraag.